Ég hitti 97 ára gamla vinkonu mína áðan. Mikið sem það var nú gaman að spjalla við þessu konu. Þegar ég kom til hennar sagði hún mér að lækninrinn hennar hafi verið að tilkynna henni að hún væri orðin frekar mikið veik og ætti ekki langt eftir. Mín viðbrögð voru auðvitað ”ÆÆÆÆÆ en leiðinlegt að heyra það”. Hún var nú samt ekkert döpur yfir þessu og sagði að þegar maður er orðinn 97 ára geti maður nú alltaf búist við þessum fréttum og hló. Ég ætlaði nú bara að stoppa í svona 15-20 mínútur sem enduðu svo í 45-50 mínútum þar sem við spjölluðum og spjölluðum allan tíman meðan ég var að hjálpa henni með eitt og annað.
Það er SVO margt sem maður getur lært af gamlafólkinu ef maður bara gefur sér tíma til að hlusta og þess vegna ætla ég að setja hér einn vel valinn kafla úr spjallinu okkar.
Hún: “Guðrún mín það er nú alltaf svo gott að tala við þig. Þú er nú alveg einstaklega góð manneskja.”
Ég: “Ja, ég get nú alveg lofað þér því að það eru ekki allir sammála þér með þetta. Ég er nú örugglega ekkert betri en annað fólk, hehe”
Hún: “Það fólk sem segir eitthvað annað um þig veit þá bara ekkert hvað það er að segja. Ég get sko sagt þér það að þegar maður er orðinn svona gamall þá er maður nú búinn að læra að þekkja hvaða fólk er gott og hvað ekki og ég sé það og veit nú alveg hvað þú ert góð”.
Ég: (hálf aulaleg) “Ég er nú enginn dýrðlingur, ég hef alveg örugglega gert eitt og annað af mér sem telst ekki sérstaklega gott eða fallegt”.
Hún: “Það skiptir engu máli, það gera allir einhverja vitleysu einhvern tíman”... “Ég get sagt þér það að þegar maður verður gamall þá sér maður ekki eftir neinu sem maður gerði bara því sem maður gerði ekki. Maður lærir oft mest af vitleysunni sem maður gerir og á meðan maður lærir af því þá er allt í lagi að gera vitleysur”.
Ég: “Sumir trúa því nú að maður verði dæmdur á æðri stöðum þegar maður deyr ef maður hefur gert eitthvað mikið af sér”.
Hún:”Ég veit ekki betur en það sé líka talað um fyrirgefningu syndanna á sama stað og þetta er sagt. Svo ef maður lærir af vitleysunni og gerir hana ekki aftur þá á maður nú að sleppa í gegn. Hehehe”
Ég held að þetta sé alveg hár-rétt hjá henni því meira að segja núna þegar ég er bara 35 ára þá stend ég mig að því að hugsa “Oooohhh, ég hefði átt að....”
Ekki sé ég eftir að hafa pakkað niður í töskur og flutt til Manchester árið 2003 með 2ja ára tvíbura og byrjað nám á mínu öðru tungumáli eftir margra ára hlé frá skóla. Margir sögðu að ég væri klikkuð og gæti aldrei klárað þetta. Þetta var geðveik vinna en ef ég hefði ekki gert þetta þá sæi ég bókað eftir því í dag.
Einu sinni keypti ég mér hund sem hét Ruby, ég sé ekki eftir því. Hún var yndislegasti hundur sem ég hefði geta fengið en.... Ég seldi hana aftur og tapaði slatta af peningum en núna veit ég að ég er ekki rétta týpan til að eiga hund...
Og þegar ég var í bílnum eftir að ég kom frá vinkonunni þá var ég að hugsa um þetta og komst að því að lang flest ruglið sem ég hef gert er þess eðlis að ef ég gæti spólað til baka og lifað lífinu uppá nýtt, vitandi það sem ég veit í dag, þá myndi ég gera þetta allt aftur og ekki breyta neinu. Nema kannski e-u smotteríi á árunum 1996 og 1997 :-)
Það er SVO margt sem maður getur lært af gamlafólkinu ef maður bara gefur sér tíma til að hlusta og þess vegna ætla ég að setja hér einn vel valinn kafla úr spjallinu okkar.
Hún: “Guðrún mín það er nú alltaf svo gott að tala við þig. Þú er nú alveg einstaklega góð manneskja.”
Ég: “Ja, ég get nú alveg lofað þér því að það eru ekki allir sammála þér með þetta. Ég er nú örugglega ekkert betri en annað fólk, hehe”
Hún: “Það fólk sem segir eitthvað annað um þig veit þá bara ekkert hvað það er að segja. Ég get sko sagt þér það að þegar maður er orðinn svona gamall þá er maður nú búinn að læra að þekkja hvaða fólk er gott og hvað ekki og ég sé það og veit nú alveg hvað þú ert góð”.
Ég: (hálf aulaleg) “Ég er nú enginn dýrðlingur, ég hef alveg örugglega gert eitt og annað af mér sem telst ekki sérstaklega gott eða fallegt”.
Hún: “Það skiptir engu máli, það gera allir einhverja vitleysu einhvern tíman”... “Ég get sagt þér það að þegar maður verður gamall þá sér maður ekki eftir neinu sem maður gerði bara því sem maður gerði ekki. Maður lærir oft mest af vitleysunni sem maður gerir og á meðan maður lærir af því þá er allt í lagi að gera vitleysur”.
Ég: “Sumir trúa því nú að maður verði dæmdur á æðri stöðum þegar maður deyr ef maður hefur gert eitthvað mikið af sér”.
Hún:”Ég veit ekki betur en það sé líka talað um fyrirgefningu syndanna á sama stað og þetta er sagt. Svo ef maður lærir af vitleysunni og gerir hana ekki aftur þá á maður nú að sleppa í gegn. Hehehe”
Ég held að þetta sé alveg hár-rétt hjá henni því meira að segja núna þegar ég er bara 35 ára þá stend ég mig að því að hugsa “Oooohhh, ég hefði átt að....”
Ekki sé ég eftir að hafa pakkað niður í töskur og flutt til Manchester árið 2003 með 2ja ára tvíbura og byrjað nám á mínu öðru tungumáli eftir margra ára hlé frá skóla. Margir sögðu að ég væri klikkuð og gæti aldrei klárað þetta. Þetta var geðveik vinna en ef ég hefði ekki gert þetta þá sæi ég bókað eftir því í dag.
Einu sinni keypti ég mér hund sem hét Ruby, ég sé ekki eftir því. Hún var yndislegasti hundur sem ég hefði geta fengið en.... Ég seldi hana aftur og tapaði slatta af peningum en núna veit ég að ég er ekki rétta týpan til að eiga hund...
Og þegar ég var í bílnum eftir að ég kom frá vinkonunni þá var ég að hugsa um þetta og komst að því að lang flest ruglið sem ég hef gert er þess eðlis að ef ég gæti spólað til baka og lifað lífinu uppá nýtt, vitandi það sem ég veit í dag, þá myndi ég gera þetta allt aftur og ekki breyta neinu. Nema kannski e-u smotteríi á árunum 1996 og 1997 :-)
